Strategia tempa w zawodach kolarskich

staregia

Prawdopodobnie najlepszą strategią na wyścig kolarski jest ta nazywana metodą podwójnego szczytu.

 

Poniższy fragment pochodzi z książki Kolarstwo Zaawansowane, autorstwa Huntera Allena i Stephena S. Cheunga.

***

Dużo badań naukowych stworzyło modele idealnej strategii ustalania tempa albo analizowało wysiłek czołowych zawodnikow podczas prob czasowych (Abbiss i Laursen, 2008).

Wielu zawodnikow i trenerow może podświadomie uważać, że rownomierna dystrybucja mocy to idealny sposob na uzyskanie najlepszych wynikow w zawodach. Przyjrzyjmy się rożnym strategiom stosowanym przez sportowcow i badanym przez ludzi nauki.

Metoda podwójnego szczytu
Prawdopodobnie najlepszą strategią jest ta nazywana metodą podwójnego szczytu. Nazwa bierze się stąd, że kiedy pobierze się plik z miernika mocy na dysk komputera, to na wykresie zaobserwujemy początkowy skok liczby watów w gorę oraz drugi skok, pod sam koniec trasy (rys. 6.6).

strategia2szczyty

 

Strategia ta stanowi kombinację dwóch metod: negative splits i wzorca J. Oznacza to, że początkowo zawodnik musi się kontrolować, aby uniknąć sytuacji, w której odczuwany wysiłek nie pozwoli właściwie oszacować wysiłku rzeczywistego. Wciąż jednak musi utrzymywać wysiłek nieco ponad długofalowym tempem docelowym.

Załóżmy, że chce on osiągnąć średnią moc w wysokości 300 W na czterdziestokilometrowej próbie czasowej. W strategii podwójnego szczytu musi zacząć od mocnego wysiłku w pierwszych dwóch minutach, ale utrzymać moc poniżej 330 W. Może osiągnąć moc szczytową na poziomie 600 W tuż za linią startu zamiast swojej maksymalnej rekordowej mocy w wysokości 900 W.

Chociaż na całym odcinku próby czasowej nie da się utrzymać 330 W, to jest to tylko trochę więcej niż tempo docelowe, a utrzymywane jedynie przez dwie minuty nie powinno wygenerować zbyt wielkiego zmęczenia.

Po dwóch minutach musi zredukować moc do tempa docelowego w wysokości 300 W i utrzymać ten poziom do ostatnich pięciu‒siedmiu minut wyścigu. Wtedy stopniowo musi zwiększać tempo do niemal maksymalnego, a tuż przed linią mety dać z siebie wszystko. To właśnie mocny finisz tworzy drugi punkt szczytowy w całej strategii.

Tę strategię należy stosować wtedy, kiedy próbuje się osiągnąć absolutnie najlepszy wynik podczas zawodów, ale też podczas treningu interwałowego przygotowującego do startów trwających ponad trzy minuty.

***

Fragment fragment pochodzi z książki Kolarstwo Zaawansowane

196-Kolarstwo-zaawansowane